Publikacja:
08.08.2025, 20:33
Ostatnia modyfikacja:
08.08.2025, 21:11
Ten wpis jest specjalny. Dla tych, którzy poprosili o kilka słów o zbieranych przeze mnie porcelanowych filiżankach. Dla tych, którzy dostrzegając rzecz piękną, wyjątkową, wspominają spotkanie ze mną, co jest wielkim zaszczytem. Dla tych, którzy nie zapominają, że pamięć wyrażona drobnym, acz trafionym w gust obdarowywanego prezentem, jest wyrazem najwyższego uznania. I dla tych, którzy dostrzegają w tym tylko denerwujący perfekcjonizm.
Moja miłość do porcelanowych filiżanek ma swoją historię. Zaczęło się w dzieciństwie, w czasach siermiężnego komunizmu, kiedy szklanka z plastikowym (ewentualnie metalowym) koszyczkiem była wyrazem elegancji. Wiem, też może być piękna. Moja Babcia, pieszczotliwie przez Dziadka nazywana Nelą, miała zestaw malowanych w niezapominajki, porcelanowych filiżanek. Była (jest) to seria firmy Wałbrzych, jednej z najstarszych fabryk porcelany otwartych na ziemiach polskich, obecnie już zlikwidowanej. Babcia raczyła gości kawą, podając ją w tych filiżankach, tylko z okazji wyjątkowych spotkań bądź uroczystości. Używała przy tym srebrnych łyżeczek polskiej firmy Hefra (Warszawskiej Fabryki Platerów, a dawniej fabryki Fraget), która niestety właśnie teraz, gdy piszę te słowa, zamyka swoje podwoje. Trudno mi w to uwierzyć, że po dwóch wiekach funkcjonowania, z jedną przerwą w czasie II wojny światowej, fabryka przedmiotów pięknych, dla mnie wręcz magicznych, zostanie zlikwidowana. Firmę tę w 1824 r. założył przybyły z Francji przedsiębiorca Alfons Fraget, a do rozkwitu doprowadził jego brat Józef. I jak tu nie wierzyć w moje francuskie przeznaczenie 😊
Babcia nauczyła mnie dostrzegać i cenić rzeczy piękne w zwykłych przedmiotach codziennego użytku, a także celebrować chwile, które są ważne i wyjątkowe, bo spędzane z ludźmi, na których nam zależy. Babci już z nami nie ma, ale ja mam jej porcelanowe filiżanki z niezapominajkami. Mój mąż uwielbia pić z nich espresso. Piękne drobiazgi, które tworzą chwile przyjemności, zgodnie z przykładem Babci, dedykuję ludziom, na których mi najbardziej zależy. I jeśli traficie do mojego domu i będziecie moim gościem, to zaproszę Was przed witrynę z filiżankami i poproszę, żebyście wybrali tę, w której chcecie wypić kawę lub herbatę. To już tradycja. I nie zastanawiajcie się wówczas, ile taka filiżanka kosztuje (niektórym się zdarza), lecz proszę cieszcie się tą chwilą, gdyż dzielę się z Wami tym, co dla mnie cenne. Chcę Wam przez to powiedzieć, jak ważni dla mnie jesteście.
Piękno, jak zauważyłam, lubi się rozwijać.
Potrzebuje do tego tylko przestrzeni i trochę uwagi.
Piękne rzeczy przyciągają kolejne piękne rzeczy.
Z biegiem lat, z tysiącem przeczytanych stron książek, setkami odwiedzonych miejsc, dziesiątkami obejrzanych wystaw, na których prezentowano dzieła różnych artystów, jeszcze bardziej utrwaliłam sobie, to zaszczepione przez Babcię przekonanie, że chwile są wyjątkowe dlatego, że umiemy je doceniać. Że otoczenie, jakie wokół nas tworzymy, jest ważne. Że wrażliwość, a przez to kulturę, kształtuje nasza codzienność. I to od nas zależy, jak ona będzie wyglądać. Czy jak szklanka w plastikowym koszyczku czy jak porcelanowa filiżanka.
Moje życie, jak każdego. Porastają osty.
Wiem jednak, że to ode mnie zależy, co z nimi zrobię.
Tylko ja mogę pokolorować mój świat,
żeby żyło mi się w nim lepiej.
Osty mogę więc wpisać w swoje otoczenie, tak, jak to przedstawia ta fotografia wykonana przez mojego małżonka. Te z nich, których nie da się oswoić, wkomponować w rzeczywistość, którą chcę się otaczać, wydobyć z nich przydane im naturalne piękno, być może trzeba będzie usunąć. To nic złego. Tak, jak niczym złym nie są stale podejmowane przeze mnie próby dążenia do ideału, do doskonałości. Wiem, że ideałów nie ma, a perfekcjonizm ma swoje ciemne strony, z którymi walczę. Nie zgadzam się jednak na bylejakość w swoim najbliższym otoczeniu. Wypoczywam, gdy widzę rzeczy piękne i mogę się nimi cieszyć. Tak mam. I nie uważam, że jest to najgorsza cecha. Zwłaszcza, że lubię się tym dzielić z innymi.
Nad wyraz cieszą mnie więc chwile, które spędzam z ludźmi, smakującymi wraz ze mną małe przyjemności. Ładuję akumulatory optymizmu i radości, gdy spotkania, jakie są moim udziałem, oscylują wokół idei, prawd i rzeczy pięknych. Wzruszają mnie wyrazy sympatii, jakimi bywam obdarowywana. Tak, jak ostatnio. Dziękuję Pani Małgosiu za te piękne praliny, opakowane w malowane akwarelą kwiaty. Szczególnie zaś za słowa: „Jak je zobaczyłam, natychmiast pomyślałam o Pani”.
Kasiu, dziękuję, że poprosiłaś o napisanie kilku słów o filiżankach. Powiedziałaś, że brakuje Ci tego, a przecież to właśnie jestem cała ja i powinnam to pokazać. Ciężko było, ponieważ to bardzo osobisty wpis. I nie każdy podziela moje podejście. Nie musi. Nie musi też mi o tym mówić. A jak powie, to zawsze pozostaje mi (nam) pokolorować ten świat. Ponieważ życie jest kolorowe, kiedy je malujemy1.
1 W oryg.: Das Leben ist Kunterbunt wenn wir es ausmalen, hasło na wyjątkowo pięknie oprawionych pralinach marki Lauenstein Confiseri
