Prawo nie pozwala umrzeć za przekonania (religię) rodziców

Temat:

Ochrona dzieci

Prawo do życia. Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia – art. 38 Konstytucji RP. Oczywista prawda, więc o czym tu pisać. Według mnie jednak nie taka oczywista, jeśli idzie o dzieci i prawo do ich zdrowia, a w rezultacie życia.

Nie można tracić z pola widzenia faktu, że choć przepis art. 38 i dopełniającego go art. 2 Konstytucji RP, traktowane są źródło prawnej ochrony życia, to jednak jest to ochrona, która nie ma charakteru absolutnego i bezwzględnego. Dopuszcza się wyjątki od tej – jakże zasadniczej – reguły konstytucyjnej. Przykładem jest prawo do obrony koniecznej, czy stan wyższej konieczności, które normuje kodeks karny.

Religia, czyli zbiór wierzeń dotyczących istnienia Boga
lub bogów, świata niematerialnego, pochodzenia i celu życia
człowieka oraz związane z tym obrzędy i nakazy moralne.
Wydaje się niegroźna.
Właśnie: wydaje się.

Fanatyzm (nie tylko islamski), talibanizm, sekty, czy katolickie wojny religijne, także te współczesne, ideowe. To wszystko zagraża zdrowiu i życiu dzieci. Także we współczesnej Rzeczypospolitej.

To w imię religii Świadkowie Jehowy odmawiają swoim córkom i synom prawa do leczenia poprzez transfuzję krwi. Nawet za cenę życia. I nie zawsze da się tę krew zastąpić innym preparatem. I nie wystarcza mi, że sąd zezwoli na podanie krwi dziecku. To dziecko jest każdego dnia poddawane silnej indoktrynacji. Żyje pod presją. Odrzucenie zasad wiary rodziców, równa się wykluczeniu ze wspólnoty. Zgoda na transfuzję to za mało Wysoki Sądzie. Trzeba się przyjrzeć tym relacjom, tej rodzinie, zbadać wszechstronnie dobro dziecka, bo jego zdrowie i byt są zagrożone. Nie tylko zdrowie fizyczne, ale też psychiczne. To dziecko właśnie się dowiedziało, że dla jego rodziców reguły religii są ważniejsze od niego, od jego życia. Jak z tym żyć?

Religa to nie jedyne zagrożenie. Różne rodzaje kultów, wierzeń, uprzedzeń, teorii spiskowych i ruchów społecznych, są zagrożeniem dla dzieci. Nośnikiem tych „prawd” są wszakże rodzice. Ruchy antyszczepionkowe, wiara w medycynę naturalną i odrzucenie konwencjonalnego leczenia, konspiracjonizm (np. sieć 5G rozprzestrzenia koronawirus, światem rządzi grupa zmiennokształtnych jaszczuroludzi i wiele innych). Wystarczy zajrzeć na chwilę do sieci.

Sądy Rzeczypospolitej Polskiej mają obowiązek orzekać w sprawach istotnych dla dzieci, zarówno wtedy, gdy rodzicie nie są zgodni, jak i są zgodni, albo działa tylko jeden rodzic (np. wdowa), a dziecko jest zaniedbane. Ma orzekać, a nie zasłaniać się prawami rodziców do wychowania, swobodą przekonań, a co najgorsze, zdaniem dziecka. Dziecka, które jest zindoktrynowane, dla którego rodzice są całym światem, które nie rozumie, co się dzieje, nie umie jeszcze ocenić całokształtu sprawy i konsekwencji. Dziecka, które boi się, że zostanie rozdzielony z rodzicem.

To, co boli najbardziej, to, że powołane do ochrony dzieci
instytucje, w szczególności sądy, zawodzą.

Zawodzą tak często, że chciałoby się zakrzyknąć.
Co robicie? Gdzie jesteście?

Prawo jasno wskazuje, że dziecko nie ma prawa do samostanowienia do 18-go roku życia. Nie bez przyczyny. Sądzie orzekaj zatem! Wysłuchaj rodziców, wysłuchaj dziecka, ale orzekaj! Nie wskazuj, że: „Sąd zatem uznał, że choć decyzja chłopca o odmowie szczepienia nie jest może najlepszą z możliwych, jednak jest decyzją samodzielną i zasługuje na uszanowanie. Nie jest to – jak argumentował pełnomocnik wnioskodawcy – przerzucanie odpowiedzialności na małoletniego, a wyraz uznania jego prawa do stanowienia o sobie oraz poszanowania zasady dobrowolności szczepienia.”[1] Wysoki Sądzie skoro dostrzegasz, że decyzja dziecka nie jest najlepsza, to nie pisz o jego prawie do stanowienia i szacunku do tego prawa. I rację ma pełnomocnik, który wskazuje, że Sąd zasłania się dzieckiem. Prawo do samostanowienia dziecka jest ograniczone nie bez powodu, co Sąd dostrzega pisząc o tym, że nie jest to najlepsza decyzja, ale nie robi nic. To znajdź Sądzie możliwe najlepsze rozwiązanie. Właśnie po to oddano w Twoje ręce orzekanie o dobru dziecka. Takich i podobnych orzeczeń jest ogrom.

Przy sporach rodzicielskich, w tego rodzaju sprawach, sąd powinien kierować się przede wszystkim szeroko pojętym dobrem dziecka oraz aktualnymi rekomendacjami medycznymi, a nie wyłącznie brakiem ustawowego przymusu szczepień i zdaniem dziecka. Sąd wydając postanowienie, ma obowiązek szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu, czym się kierował (czy kluczowy był wiek dziecka, jego dojrzałość, opinia biegłych lekarzy, czy też brak medycznych przesłanek do szczepienia). To nie tak, że skoro dziecko mówi, że jest konflikt między rodzicami, ale oni zaakceptują jego decyzję, to Sąd powołuje się na prawo samostanowienia dziecka, jak w tej przywołanej sprawie. Skoro dziecko nie chce zabiegu, albo szczepienia, to nie ma sprawy. Jest! To wyłącznie Sądzie Twoja odpowiedzialność, Twoje zaniechanie. To nie jest orzeczenie, to ucieczka. Ty Sądzie masz kierować się wyłącznie dobrem dziecka. Czy dasz gwarancję, że brak zabiegu wycięcia znamienia i poddania go badaniu nie okaże się za chwilę opóźnieniem istotnej diagnostyki? Czy zagwarantujesz, że brak zaszczepienia na HPV nie skończy się nowotworem szyjki macicy albo prącia w przyszłości, a może masz pewność, że brak leczenia ortodontycznego, nie będzie skutkował w przyszłości bolesnym i wieloletnim leczeniem z wykorzystaniem chirurgii szczękowej, z możliwymi groźnymi powikłaniami? Opisane przykłady – z życia wzięte. Nie wymyślone.

Jeden z mecenasów występujących w tego typu sprawie zwracał uwagę na to, że takie orzeczenia są niepokojące. Bo dają antyszczepionkowcom możliwość szkodzenia swoim dzieciom, nawet jeżeli nie zgadza się na to drugi rodzic. Podkreślał – wg mnie słusznie – że pominięto kluczową w prawie rodzinnym kwestię „dobra dziecka”.

Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania (Konstytucja RP). Ochrona zdrowia dziecka to nie wychowanie, to piecza rodzicielska.

Podejmowanie decyzji w zakresie zdrowia jest zarezerwowane dla pieczy.

Piecza rodzicielska obejmuje codzienną, faktyczną troskę o dziecko, ochronę
zdrowia oraz zaspokajanie potrzeb bytowych i emocjonalnych.

 To troska o fizyczny oraz duchowy rozwój dziecka.

Piecza rodzicielska = obowiązek, nie prawo.

Zaniedbane to także nieleczone, nieszczepione, niedożywione dziecko. Nie wystarczy kara administracyjna za brak szczepienia. Nie! Brak szczepienia dzisiaj nie kosztuje nic, albo niewiele, lecz może kiedyś kosztować to dziecko zdrowie, może życie.

To, że rodzic ma takie, czy inne przekonania, to jego prawo. Nie znaczy to, że to prawo do wolności przekonań, może być transponowane na decyzje w sprawie zdrowia i życia dziecka. Tak, jak rodzic Świadek Jehowy nie ma prawa zakazać transfuzji krwi dziecka, tak żaden rodzic antyszczepionkowiec, skrajny naturopata, czy rodzic wyznający wiarę w jaszczury rządzące ludźmi, nie ma prawa zakazać leczenia i profilaktyki zdrowotnej swojemu dziecku albo wszczepiać mu przekonania z pogranicza urojeń.

Wszystkim nam się pomyliło.

Prawa rodzicielskie rodzica, nie znoszą żadnego prawa dziecka.
Nie zastępują jego prawa do życia, zdrowia i leczenia!

 Prawa rodzica i fałszywego szacunku dla zdania dziecka, nie mogą
być usprawiedliwieniem, gdy chodzi o zdrowie i życie dziecka.

I nie, nie jestem przeciwna metodom naturalnym. Rehabilitacja nie zastąpi jednak niekiedy koniecznej operacji, a naturapata nie jest rozwiązaniem przykładowo przy chorobie onkologicznej. Może wspierać proces leczenia i zdrowienia, ale nie jest dla procedur medycznych alternatywą połączoną z ich wykluczeniem.

W imię wolności słowa, wolności przekonań, prawa rodziców
do wychowania dziecka zgodnie ze swoimi poglądem, prawa dziecka do samostanowienia,
zaczęliśmy relatywizować prawo do zdrowia i życia dzieci.

Jestem świadoma, jak mocny to przekaz. Według mnie prawdziwy.

I nie, nie zmuszamy dzieci siłą do leczenia, szczepienia itd. Wychowujemy dzieci. I nad tym też ma czuwać Sąd. I jeśli widzi takie sytuacje, to ma zadbać w pierwszej kolejności o prawidłową edukację zdrowotną tego dziecka i wesprzeć je emocjonalnie i psychicznie, aby było zdolne widzieć więcej i szerzej.

Za bardzo uwierzyliśmy, że każda opinia ma taką samą wartość. To fałszywa tolerancja. To po prostu nieprawda.

 

                                                                                                       Przesadzasz. To słyszę najczęściej.

 

[1] Postanowienie Sądu Rejonowego Wrocław Fabryczna we Wrocławiu z 2021-11-02,III Nsm 891/21